کلیسای فاسد

اکنون به چهارمین کلیسا در کتاب مکاشفه، یعنی کلیسای «تیاتیرا» می‌رسیم. بسیاری از مورخان بر این باورند که «لیدیا» پس از آنکه در شهر فیلیپی توسط پولس به ایمان مسیحی گروید، نقش مهمی در رساندن انجیل به زادگاهش، تیاتیرا، ایفا کرده است؛ او در فیلیپی کسب‌وکار پررونقی در زمینه فروش پارچه‌های ارغوانی به ثروتمندان داشت. تیاتیرا که امروزه شهر «آک‌حصار» (Akhisar) در ترکیه نامیده می‌شود، در مسیر تجاری مهمی میان شهرهای پرگامون و ساردیس قرار داشت. این شهر به خاطر تجارتش شهرت داشت و دارای اصناف متعددی بود که هر یک با خدایان حامی گوناگونی پیوند داشتند. این وضعیت ممکن است بر کلیسا تأثیر گذاشته و منجر به فساد اخلاقی آن شده باشد؛ از این رو، عیسی هشدار جدی دیگری برای این کلیسا داشت.

«و به فرشتهٔ کلیسای تیاتیرا بنویس: "این سخنانِ پسر خداست که چشمانش همچون شعلهٔ آتش و پاهایش مانند برنجِ ناب است: من از کارهای تو، محبت، خدمت، ایمان و صبرت آگاهم؛ و می‌دانم که کارهای اخیرت بیش از کارهای نخستینت است. با این حال، چند نکته بر ضد تو دارم، زیرا به آن زن، یعنی ایزابل — که خود را نبیّه می‌خواند — اجازه می‌دهی تا خادمان مرا تعلیم دهد و گمراه سازد تا مرتکب زنا شوند و از خوراک‌های تقدیم‌شده به بت‌ها بخورند. من به او فرصت دادم تا از زنای خود توبه کند، اما توبه نکرد. اینک او را در بستر بیماری می‌افکنم و کسانی را که با او زنا می‌کنند، دچار مصیبتی عظیم خواهم کرد، مگر آنکه از اعمال خود توبه کنند. فرزندانش را به هلاکت می‌رسانم و همهٔ کلیساها درخواهند یافت که من کاوندهٔ ذهن‌ها و دل‌ها هستم؛ و به هر یک از شما بر حسب اعمالتان پاداش خواهم داد. اما به شما و سایر اهالی تیاتیرا که این آموزه را نپذیرفته و به اصطلاح، از «اعماق شیطان» آگاه نشده‌اید، می‌گویم که بار دیگری بر دوشتان نمی‌نهم. تنها آنچه را که دارید، تا زمان آمدنم محکم نگاه دارید. و به کسی که پیروز شود و کارهای مرا تا به آخر به انجام رساند، اقتدار بر امت‌ها را عطا خواهم کرد — «او بر آنان با عصای آهنین حکم خواهد راند و ایشان را همچون ظروف سفالین خرد خواهد کرد» — همان‌گونه که من نیز این اقتدار را از پدرم یافته‌ام؛ و ستارهٔ صبح را به او خواهم بخشید."» «آن‌که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید.» (مکاشفه ۲: ۱۸-۲۹)

توجه داشته باشید که گفته شده این نامه توسط «پسر خدا» نوشته شده است، نه «پسر انسان». آشکار بود که اقتداری الهی همراه این نامه است. تفسیر «الیوت برای خوانندگان انگلیسی‌زبان» (Elliot’s Commentary for English Readers) توضیح می‌دهد که عیسی چگونه برای کلیسای «تیاتیرا» به تصویر کشیده شده است.

پیامی که برای مسیحیانِ ساکن در آنجا فرستاده شده، از جانب «پسر خدا» است. این نکته قابل توجه است، به‌ویژه وقتی به یاد می‌آوریم که عبارت دیگر، یعنی «پسر انسان»، با چه اصرار و تکراری در سراسر کتاب مکاشفه به کار رفته و تنها در اینجا از عبارت «پسر خدا» استفاده شده است؛ اما این عنوان — همچون کلِ آن توصیف — با پیامی که لحن حاکمیت و قاطعیتِ عادلانه دارد، کاملاً تناسب دارد. «چشمانِ شعله‌ور» اعماق وجود و دل‌ها را خواهند کاوید (مکاشفه ۲: ۲۳)؛ و «پاهای برنجین» دشمنان را پایمال خواهند کرد و راه را برای کسانی که بر امت‌ها اقتدار خواهند یافت، هموار می‌سازند.

«پسر خدا» کاملاً جدی بود. او با این کلیسا شوخی نداشت. کارش جدی بود و آن‌ها باید دست به اصلاحات اساسی می‌زدند. کلیسای تیاتیرا نیز مانند چند کلیسای دیگری که پیش‌تر بررسی کردیم، هم ویژگی‌های خوب داشت و هم ویژگی‌های بد. عیسی از اعمال آن‌ها آگاه بود و تحت تأثیر قرار گرفته بود، به‌ویژه کارهای اخیرشان. او همچنین آن‌ها را به خاطر محبت، خدمت، ایمان و صبرشان تحسین کرد. با این حال، مشکل بزرگی وجود داشت. زنی به نام «ایزابل» در کلیسای آن‌ها نبیّه (پیامبر زن) بود. بعید است که آن همسرِ بسیار شرورِ «پادشاه آخاب» به نوعی زنده شده و اکنون در میان رهبران کلیسا باشد. این ایزابلِ دیگری بود و شاید حتی نام واقعی‌اش این نبود؛ اما او درست به اندازه آن ملکه گناهکارِ اسرائیل، مکار و ویرانگر بود. این ایزابل تعالیم نادرستی را وارد کلیسا کرد — و به احتمال زیاد مدعی بود که این تعالیم از جانب خداوند است — که در نتیجه اعضای کلیسا را ​​به غرق شدن در رفتارهای غیراخلاقی جنسی و خوردن خوراکی‌های تقدیم‌شده به بت‌ها سوق داد. اینکه بگوییم عیسی خشمگین بود، حق مطلب را ادا نمی‌کند. او به آن زن فرصت توبه داد، اما او توبه نکرد. بنابراین، اگر توبه نمی‌کردند، خشم او قرار بود بر سر آن زن و هر کسی که با او مرتکب زنا شده بود، فرود آید. او قصد داشت فرزندان آن زن را هلاک کند؛ فرزندانی که یا حاصلِ اعمالِ زناکارانه‌ی او بودند و یا فرزندانِ روحانی‌ای که پیروِ انحرافات و کج‌روی‌های او شده بودند. آن‌ها هر که بودند، «پسر خدا» مصمم بود اطمینان حاصل کند که نه تنها کلیسای «تیاتیرا»، بلکه تمام کلیساهای دیگر نیز دریابند که او از آنچه در دل‌ها و ذهن‌هایشان می‌گذرد، آگاه است. هیچ‌کس نمی‌تواند از نظر خدا پنهان بماند.

«من که خداوند هستم، دل را می‌کاوم و ذهن را می‌آزمایم تا به هر کس بر حسبِ اعمالش و مطابق با ثمره‌ی کارهایش پاداش دهم.» — ارمیا ۱۷: ۱۰

عیسی دقیقاً از کارهای تک‌تک اعضای کلیسا آگاه بود و می‌توانست دل‌هایشان را بکاود و ذهن‌هایشان را بیازماید تا بر آن اساس داوری شوند. خوشبختانه، همه اعضای کلیسای «تیاتیرا» به تعالیم «ایزابل» پایبند نماندند و از «اعماق شیطان» — که ایزابل پیروانش را به سوی آن می‌کشاند — نیز بی‌خبر بودند. از این رو، عیسی آنان را تشویق کرد که ایمان خود را حفظ کنند؛ چرا که اگر پیروز می‌شدند و تا به آخر به انجام کارهای خداوند ادامه می‌دادند، او به آنان اقتداری بر قوم‌ها می‌بخشید.

این وعده تنها مختص کلیسای اولیه نیست، بلکه وعده‌ای برای همه ما در کلیسای امروز است. خداوند ما را بر اساس اعمال، افکار و سخنانمان داوری خواهد کرد. به یاد داشته باشید که دهان از فراوانیِ آنچه در دل است، سخن می‌گوید. خدا از احوال ما آگاه است؛ بنابراین اگر دریابیم که کارهای او را انجام نمی‌دهیم و افکارمان مورد پسند او نیست، بهتر است توبه کنیم و رابطه خود را با او اصلاح نماییم، وگرنه ممکن است در نهایت به مجازاتی دچار شویم که هرگز خواهان آن نیستیم. همچنین باید مراقب باشیم که از هر کسی که ادعا می‌کند «خداوند چنین می‌گوید» پیروی نکنیم، زیرا ممکن است پیامی آلوده به ما بدهند که ما را با «اعماق شیطان» آشنا سازد. آنجا جایگاه مطلوبی نیست؛ پس بهترین کار این است که از کسانی که باعث فساد کلیسا می‌شوند دوری کنیم و اطمینان یابیم که مسیح از راه ایمان در دل‌هایمان ساکن است؛ تا آنگاه که در محبت ریشه دوانده و استوار شده‌ایم، بتوانیم همراه با همه مقدسین دریابیم که پهنا، درازا، ژرفا و بلندای آن چیست — و محبت مسیح را که فراتر از شناخت بشری است، بشناسیم؛ و بدین‌سان از تمامیِ پُریِ خدا لبریز گردیم (به رساله افسسیان، باب ۳، آیات ۱۷ تا ۱۹ مراجعه کنید).