قلبی توبهکار
- há 3 dias
- 4 min de leitura
اخیراً، وقتی داشتم داستان داوود و بتشبع را میخواندم، به جایزالخطا بودن انسان فکر کردم. داوود مردی بود که دل خدا را میخواست، اما همسر مرد دیگری را گرفت و او را باردار کرد، در حالی که شوهرش در میدان جنگ بود، درست همان جایی که داوود باید میبود. وقتی داوود فهمید که او باردار است، به دنبال شوهرش فرستاد تا با او بخوابد تا گناه خودش را بپوشاند. اما این شوهر، اوریا، بیش از حد محترم بود که در حالی که همکارانش در میدان جنگ میجنگیدند، با همسرش ملاقات زناشویی داشته باشد. پس از آن، داوود هنوز هم باید کاری را که انجام میداد پنهان میکرد، بنابراین اوریا را مست کرد و او را به خانهاش فرستاد. اما، باز هم، اگرچه مست بود، این هیتی نزد همسرش نرفت. پس داوود چه کرد؟ اوریا را به خط مقدم میدان جنگ فرستاد تا کشته شود.
وقتی همسر اوریا شنید که شوهرش اوریا مرده است، برای شوهرش سوگواری کرد. و چون سوگواری او به پایان رسید، داوود فرستاد و او را به خانهاش آورد و او همسر او شد و پسری برایش به دنیا آورد. اما کاری که داوود کرده بود، خداوند را ناخشنود ساخت. دوم سموئیل ۱۱:۲۶-۲۷
این یک نقشه ننگین بود که خداوند را خشمگین کرد و او میخواست این مرد را مطابق میل خود مجازات کند. اما پیش از انجام این کار، داوود باید میفهمید که چه کرده است، بنابراین خدا ناتان را با یک مَثَل نزد او فرستاد.
سپس خداوند ناتان را نزد داوود فرستاد. و نزد او آمد و به او گفت: «دو مرد در شهری بودند، یکی ثروتمند و دیگری فقیر. مرد ثروتمند گلهها و رمههای بسیار زیادی داشت. اما مرد فقیر چیزی نداشت، جز یک بره ماده کوچک که آن را خریده و پرورش داده بود؛ و آن بره با او و فرزندانش بزرگ میشد. از غذای او میخورد و از جام او مینوشید و در آغوشش میخوابید؛ و برای او مانند دختر بود. و مسافری نزد مرد ثروتمند آمد، اما او حاضر نشد از گله و رمه خود چیزی بگیرد تا برای مسافری که نزد او آمده بود، آماده کند. اما او بره مرد فقیر را گرفت و آن را برای مردی که نزد او آمده بود، آماده کرد.» پس خشم داوود بر آن مرد بسیار برانگیخته شد و به ناتان گفت: «به حیات خداوند سوگند، مردی که این کار را کرده است، مطمئناً خواهد مرد! و او چهار برابر برای بره غرامت خواهد داد، زیرا این کار را کرده و رحم نکرده است.» دوم سموئیل ۱۲: ۱-۶
سپس ناتان به داوود گفت که او مرد ثروتمند است و توضیح داد که چگونه او و خانوادهاش مجازات خواهند شد. از آنجا که داوود ریشه قتل اوریا با شمشیر بود، آنچه را که کاشته بود درو میکرد. شمشیر از خاندان داوود خارج نمیشد و حتی عیسی نیز با شمشیر مورد اصابت قرار گرفت. خداوند به کلام خود عمل میکند و نقشههای او صرف نظر از هر اتفاقی که بیفتد، محقق خواهد شد. پسر داوود نیز درگذشت. با این حال، پسر دیگری از آنچه که به عنوان یک پیوند نامقدس آغاز شد، به دنیا آمد. این پسر، سلیمان بود که خدا او را دوست داشت.
چه داستانی! خدا از کاری که داوود انجام داده بود متنفر بود، اما هرگز از مردی بودن مطابق میل خود دست نکشید. داوود گناه کرد، اما وقتی متوجه اشتباهی که انجام داده بود، توبه کرد. او در حضور خداوند عذری نیاورد و وقتی پسرش بیمار شد، روزه گرفت. اما پسرش مرد و با عواقب آن روبرو شد. با این حال، او از خداوند منحرف نشد. داوود به من یادآوری میکند که همه ما گناه کردهایم و از جلال خدا قاصر بودهایم. اما هرگز نباید گناهان خود را بپوشانیم. در عوض، باید آنها را در حضور خداوند اعتراف کنیم. و باید درک کنیم که مواقعی وجود دارد که باید با عواقب خطایی که انجام دادهایم روبرو شویم. با این حال، هرگز نباید از خداوند دور شویم زیرا او گناهان ما را میبخشد و علیرغم آنها ما را نجات میدهد.
ای جان من، خداوند را ستایش کن؛ و هر آنچه در درون من است، نام مقدس او را ستایش کن! ای جان من، خداوند را ستایش کن و تمام مهربانیهای او را فراموش مکن: که تمام گناهان تو را میبخشد، که تمام بیماریهای تو را شفا میدهد، که زندگی تو را از نابودی نجات میدهد، که تاج محبت و رحمت را بر سر تو میگذارد، که دهان تو را با چیزهای نیکو سیر میکند، تا جوانی تو مانند عقاب تجدید شود. خداوند عدالت و انصاف را برای همه ستمدیدگان اجرا میکند. او راههای خود را به موسی و اعمال خود را به بنیاسرائیل شناساند. خداوند رحیم و بخشنده، دیرخشم و سرشار از رحمت است. او همیشه با ما درگیر نخواهد شد و خشم خود را برای همیشه نگه نخواهد داشت. او با ما مطابق گناهانمان رفتار نکرده و ما را مطابق گناهانمان مجازات نکرده است. مزمور ۱۰۳: ۱-۱۰
بسیاری از محققان کتاب مقدس معتقدند که این مزمور در اواخر زندگی داوود نوشته شده است. جی. کمپبل مورگان آن را به عنوان "شاید کاملترین سرود ستایش خالص که در کتاب مقدس یافت میشود" توصیف کرده است. داوود میدانست که هر کاری کرده است و لیاقت خوبی و رحمت خدا را ندارد، با این حال هنوز هم آنها را دریافت کرده است، بنابراین بسیار سپاسگزار بود. چارلز اسپورجن این را در مورد مزمور ۱۰۳ در نوشته خود، "گنجینه داوود" نوشته است.
ما باید آن را به سالهای آخر عمر او نسبت دهیم، زمانی که او حس عمیقتری از ارزش بخشش داشت، زیرا حس گناه در او شدیدتر از دوران جوانیاش بود. حس واضح او از شکنندگی زندگی، نشانگر سالهای ضعیفتر اوست، همانطور که کمال سپاسگزاری ستودنی او نیز همین را نشان میدهد.
داوود گناه کرد و خشم خدا را برانگیخت، اما وقتی این را تشخیص داد، توبه کرد و رحمت خدا را دریافت کرد و بسیار سپاسگزار بود. ما نیز باید ضعف خود را درک کنیم و بدانیم که در برابر خدا گناه میکنیم. اما باید گناهان خود را بشناسیم و در حالی که او را ستایش میکنیم، قلبی توبهکار در برابر خدا داشته باشیم. و اگرچه ممکن است با عواقب گناه خود روبرو شویم، خدا به ما رحم خواهد کرد تا مجازاتی را که شایسته آن هستیم، دریافت نکنیم.